Het zal liefhebbers niet onbekend zijn dat Dale Watson een grote fan is van Johnny Cash. En die link werd nog maar eens duidelijk gelegd toen Dale door zijn vriend Johnny Knoxville (van Jackass) werd  uitgenodigd om in zijn nieuwe cabin een CD op te nemen. Die cabin ergens achteraf bij Nashville bleek Johnny te hebben gekocht van die andere Johnny en zoals Dale het zegt: eerst leek het gewoon een leuk idee en ik was vastbesloten om niets in mijn liedjes aan Johnny Cash te laten herinneren, maar de geest van The Man in Black leek daar nog heel erg nadrukkelijk aanwezig en heeft toch een groot stempel gedrukt op “From The Craddle To The Grave”.
En nu zijn er the Sun Sessions, opgenomen in de legendarische studio’s waar Elvis, Carl Perkins, Jerry Lee Lewis, Howling Wolf, Roy Orbison en natuurlijk ook Johnny Cash vroege schreden in hun carrières gezet hebben.  Geheel in de geest van Johnny’s Tennessee Three heeft hij met bassist Chris Crepps en drummer Mike Bernal een verzameling van allemaal originele nummers opgenomen in kleine bezetting.

bron:bluesmagazine.nl

Ooit hoorde ik op radio Veronica bij jeroen Van Inkel een leuk Nederlandstalig folk nummer Roodkapje. Ik was meteen verkocht aan het nummer en ging uitzoeken welke band dat toch was. Ik kwam erachter dat deze band Pater Moeskroen heet en uit Brabant kwam. Ik was vanaf toen meteen fan. Het pop/folk achtige muziek met Nederlandse texten beviel me gelijk. Menig keren heb ik de heren live zien spelen, en dat is echt een superfeest! Wat een show kunnen die mannen geven zeg! De afgelopen jaren richten de heren van pater Moeskroen zich meer tot het Theater vond ik. Ook goed en mooie shows, maar ik hou meer van het feesttent gebruis en sfeer. Maar nu hebben de heren van Pater Moeskroen een geweldige nieuwe studio album uitgebracht. Het album heet ”Pater Moeskroen en de kelten”. Ik vind het weer een album zoals het hoort te zijn van Pater Moeskroen. Er staan weer diverse stijlen muziek op zoals, folk,iers,country,ballads,uptempo. Het album begint met een prachtig mooi intro ”De Baai Van sky ”en loopt mooi over naar het nummer ”Sukkel”dat gaat over een man waar alles fout gaat. Hij valt met een glas wijn op de grond in een cafe waar zijn vrouw en vrienden bij zijn, hij vergat de trouwringen bij hun trouwerij, maar zo zegt hij ” ik mag mischien een sukkel zijn, maar weleen die van je houd. Een lekker uptempo/folk nummer. Verder volgen er nog meer prachtige folk/uptempo nummers zoals ”Joost, Elke Dag,Allemaal voor jou”. Maar op dit nieuwe album staan ook hele mooie ballads. Een hele opvallende is een Nederlands/Engelstalig duet ”travelling Lady”samen met Mark Gilligan from Dublin. Ik kan nu wel elk nummer uit gaan leggen aan jou, maar ik zou gewoon de cd of dvd eens gaan beluisteren en kijken. Ik heb tevens ook gelijk bij het bestellen van deze nieuwe cd de dvd maar besteld, want ook om de heren live te zien is geweldig. Voor mij is deze nieuwe cd van pater Moeskroen er weer een die ik grijs ga draaien. Zoals ik al met hun andere cd’s heb gedaan. Ik wil daar maar mee zeggen, Pater Moeskroen is gewoon TOP!

Zijn debuut kon voorjaar 2008 al rekenen op lovende kritieken. Inmiddels is Johannes Sigmond alias Blaudzun voor de dag gekomen met een opvolger. En die weet misschien nog wel meer te raken dan zijn titelloze voorganger.

Stond dat album vooral in het teken van de nacht en de dikwijls met dat gedeelte van een etmaal verbonden weemoed en melancholie, op Seadrift Soundmachine staan meer songs met een vlot tempo. Niet dat er nu sprake is van een wezenlijke stijlbreuk (zo diende de Catalaanse hoofdstad Barcelona bij het schrijven van de songs voor beide albums als inspiratie), maar Sigmond laat op dit tweede album horen dat hij behoorlijk is gerijpt.

Vooral muzikaal staat de plaat op zo’n hoog niveau dat de twaalf tracks de in Nederland dikwijls regerende middelmaat met gemak ontstijgen. Verantwoordelijk daarvoor zijn naast de geboren Arnhemmer, die zijn spirituele wortels heeft in de Pinksterbeweging, vooral zijn broer Jakobus (gitaar, lap steel), Michiel van Elk (accordeon, piano, vibraphonette) en René Dufry (drums). Die laatste is bovendien de hoofdverantwoordelijke voor het opnameproces, dat grotendeels plaatsvond in zijn studio in de Zaanstreek. Daarnaast levert de Utrechtse singer-songwriter Pien Feith vocale bijdragen en heeft The City of Prague Philharmonic Orchestra een aantal songs voorzien van strijkerspartijen.

Die geven extra dramatische lading aan een nummer als ‘Midnight Room’, op het album in twee versies terug te vinden, dat het toch al weinig vrolijk stemmende onderwerp behandelt van een stel dat qua relatie aan de grond zit. Daar staan, bij wijze van balans, vlotte nummers als het poppy ‘Quiet German Girls’ en het met een twang uitgeruste ‘Jezebelle’ tegenover.

Ongetwijfeld zullen er mensen zijn die van de dramatiek die Sigmond in zijn stem legt spontaan uitslag krijgen. Wat dat betreft is hij op één en dezelfde lijn te stellen met ‘aanstellers’ als Thom Yorke, Finn Andrews, Brett Anderson of Scott Matthew. Maar wie in dergelijke geëxalteerde zang juist zijn of haar gerief vindt, en niet alleen zij, kan onmogelijk om deze mijlpaal in de Nederlandse popmuziek heen.

Ik zelf kwam pas een paar weken geleden achter deze geweldige stem en artiest Blaudzun bij het tv programma De Wereld Draait Door. Daar zong hij een stukje van een cover van de band Tears for Fears ”Shout”. Ik kreeg van zijn stem gewoon kippevel. Kijk hieronder naar het stukje waarna ik fan werd van Blaudzun.

Het album ‘Dan Maar Niet Gelukkig’ van het duo Veldhuis & Kemper is een verzameling van liedjes waarvan er een aantal ook in de show te horen zijn. De cd gaat eveneens over Geluk in de meeste brede zin van het woord.

Over ‘Ergens Bij Horen’ bijvoorbeeld als het duo zingt dat ze tot hun grote spijt weer ‘Een Van Hen’ zijn geworden. Of over vriendschap en goede voornemens in ‘Moeten We Vaker Doen’. Het vaderschap komt aan bod in ‘Blonde Krullen’ en ‘Nooit Als Ik’, maar ook de dood speelt een rol op dit album getuige het intieme ‘Die Ene Dag’ en het uitbundige ‘Van Leven Ga Je Dood’. En bij geluk hoort uiteraard de liefde. Die wordt geprezen in het paradoxale ‘Mooi Boos’ waarin met liefde wordt gekeken naar hoe de ander boos is en in ‘Zomaar Ineens’ als wordt beschreven hoe je verliefd kan worden op je eigen vrouw. Maar er zijn minstens zoveel geliefden die alles in handen hebben om gelukkig te zijn en bij wie het ondanks dat simpelweg niet lukt. Zij komen aan bod in ‘Er Is Niets’. Ook wordt de huidige meditatie-trend enigszins op de hak genomen als het duo bezingt hoe ze op zoek zijn naar het ‘Hier en Nu’. En het duo maakt een voorzichtig statement tegen de algeheel geldende opvatting dat je blij moet zijn met wat je hebt in ‘Veel Te Vroeg’.

Hoewel Veldhuis & Kemper voor hun gouden debuutalbum een Edison Music Award mochten ontvangen in de categorie Kleinkunst, is de aanpak van deze 5e cd allerminst kleinschalig te noemen. Het album is geproduceerd door Rob van Donselaar, die eerder voor 3 albums van het duo tekende, waaronder het Gouden debuutalbum. Van Donselaar pakt als producer uit in nummers die daarom vragen waardoor soms orkest-achtige arrangementen ontstaan met o.a. veel blazers. Nummers met een intiem karakter, zijn zo puur mogelijk gehouden. Ook is hier en daar een accordeon te horen of mandoline, als niet eerder gebruikte toevoeging in de liedjes van Veldhuis & Kemper. Al met al levert het duo hiermee een soms uitbundig, soms intiem, maar altijd oprecht album af, waarin een frisse aanpak per nummer en onbevangenheid ten aanzien van het geheel centraal staan. Het plezier waarmee de nummers zijn geschreven en uitgewerkt, spat van de cd af.

Ik noem The Dropkick Murphys altijd de Amerikaanse Rowwen Heze. Zo zou je deze band een beetje kunnen omschrijven.

Het is alweer vier jaar geleden dat het laatste studioalbum verscheen van Dropkick Murphys. De fans hebben dus even moeten wachten maar wat mij betreft was het wachten het dubbel en dwars waard. Ditmaal hebben de blue collar helden voor een conceptalbum gekozen. En wie denkt dat dit niet geschikt is voor de mannen uit Boston komt bedrogen uit.

Het gehele album draait om de (fictieve) Ierse immigrant Cornelius ‘Connie’ Larkin. In dertien pakkende folkpunksongs kijkt de beste man terug op zijn leven. Het album steekt sterk van wal met de opener ‘Hang ‘Em High wat mij sterk doet denken aan ‘For Boston’, het intro op Sing Loud! Sing Proud! Opnieuw worden op dit album alle mogelijke instrumenten ingezet. Denk daarbij uiteraard aan trekzak, doedelzak, banjo en een mandoline. Alhoewel de band echt een live- en feestband is (als je de kans hebt GA ze eens zien!) is de stijl die op dit album gehanteerd ingetogen.

De punk die we van de oude albums (bijvoorbeeld the Gang’s All Here) gewend zijn maakt langzaam aan plaats voor meer en meer folk. Hierdoor komen veel nummers in de hoek te liggen van wat bijvoorbeeld The Pogues en Flogging Molly spelen. Vroeger speelden de mannen punk met folkinvloeden. Tegenwoordiger is de aandacht verschoven en is de band meer bezig met folk. En punkrockelementen uiteraard. Begrijp me niet verkeerd. Er is absoluut niets mis mee. De muziek is kwalitiatief van een hoog niveau en ook tekstueel zijn ze wederom sterk.

Leuk om te horen dat er gastmuzikanten zijn die hun bijdrage leveren. Naast Chris Cheney (The Living End) en Fat Mike (NOFX) neemt niemand minder dan de ultieme working class hero Bruce Springsteen op het oude ‘Peg O’ My Heart een deel van de zangpartijen voor zijn rekening. Helaas vind ik wel dat deze samenwerking iets beter had gekund. Maar een gegeven paard kijken we niet in de bek  dus kan ik alleen maar zeggen dat ik erg blij ben met deze bijdrage van The Boss. Gekke bijnaam overigens voor een working class hero, maar dat terzijde.

Alhoewel het album over het algemeen een stuk milder is, is de sound en zijn ze teksten toch heel herkenbaar. De mannen blijven trouw aan hun roots. En alleen dat is al een reden om dit inmiddels zevende album aan te schaffen.

bron:rockportaal

Het verhaal van Rigby is bijna on-Nederlands. Kort samengevat: zanger in een dip, aan de dope, band in crisis. Maar eind goed al goed, zanger Christon Kloosterboer is er weer bovenop en stond weer fier overeind achter de microfoon bij de opnamen van Solid Ground, de nieuwe cd van Rigby. Die vind ik een stap vooruit ten opzichte van het debuut. Al is er nog steeds een groot verschil tussen de stootkracht van Rigby op het podium en Rigby in de studio. Dat zou best eens een bewuste keuze kunnen zijn, die ook best te verdedigen is. Om een voorbeeld te geven kan ik “Fire” aanhalen. De basis van deze wat fellere song is volgens mij prima. Goede melodie, lekker refrein, maar het mist die stevige smaak waar het volgens mij om schreeuwt. De oeh-oeh-koortjes staan nu bescheiden op de achtergrond, maar hadden zich naar voren moeten wenden, de overgang naar het couplet had driester gemogen en het einde een stuk scherper en dynamischer mogen. Dat moet wel als je zoals Rigby, volgens mij nog steeds doet, tot over de grenzen denkt. Wat dat betreft zou Rigby eens moeten luisteren naar een band als Carpark North(als je een song als “Tell Me” hoort, zul je die vergelijking ook gelijk snappen), die op hun albums wel wat extremer durven te denken. Ik vind Solid Ground qua songs namelijk zeker wel een prima visitekaartje. Met songs als potentiële Coldplay-achtige meezinger “Let Go” kunnen ze weer een tijd de boer op. Al met al vind ik het een goede cd en verwacht nog veel van Rigby in de toekomst!